میزگرد اسکواد | قسمت ۳: اسپایدرورس، افراد ایکس و نگهبانان

در قسمت سوم از میزگرد کمیک اسکواد، محور اصلی را بیشتر از اخبار و شایعات، به سمت تحلیل و بررسی برده‌ایم. در این شماره، نخست به شایعه‌ی ساخت لایواکشنِ «اسپایدرورس» می‌پردازیم و سپس بخش‌های اصلی را آغاز می‌نماییم. در میان بخش‌های اصلی، یادداشت‌هایی در باب رویداد شمشیر ایکس (X of Swords)، قسمت اول کمیک «رورشاک»، و همچنین نقدی بر آرک اول رانِ «دانی کیتس» برای شخصیت «ثور» را می‌خوانیم. در پایان نیز به این نکته خواهیم پرداخت که چرا و چگونه سریال نگهبانان (Watchmen) نتوانست تبدیل به اثری درخشان و در حد انتظار شود. همین‌طور در این قسمت از میزگرد، با بخشی تازه آشنا خواهید شد.


اسپایدرورس در راه است؟

شایعات پیرامون لایواکشن اسپایدرورس

  • نویسنده: عادل اسلامی

لطفی که بسیاری از فرنچایزهای دنیای سینما در حق طرفداران و حتی خودشان می‌کنند، آن است که به یک نسل شکل می‌بخشند. انگار که آن فرنچایز یا فیلمِ به‌خصوص جزئی از زندگی آن نسل می‌شود و هرچقدر که بگذرد، هرچقدر که نسخه‌های بهتر یا بدتری عرضه شوند، باز هم همان نسخه است که مورد طرفداریِ نسلی که با آن بزرگ شده‌اند واقع می‌گردد. گمان می‌کنم که در این مسئله و برای طرفداران کمیک، مثالی بهتر از مجموعه فیلم‌های شخصیت «اسپایدرمن» به ذهن نیاید. از همان زمانی که «سم ریمی» این شخصیت را در طول سه فیلم بر پرده‌ی سینماها برد، نسلی شکل گرفت که اسپایدرمنِ او و «توبی مگوایر» را بهترین می‌دانستند و حتی از منظر کیفی، کاملاً حق داشتند. پس از این دوره، در سال ۲۰۱۱ «مارک وبِ» نه‌چندان شناخته‌شده برای ساخت دومین مجموعه‌ی اسپایدرمن‌محورِ کمپانی سونی وارد میدان شد. مارک وب کارگردانی بود که جدا از فعالیت‌های بی‌سر و صدایش در سینما و تلویزیون، سابقه‌ی کارگردانی چندین موزیک‌ویدیوی بعضاً مطرح را در کارنامه‌ی خودش داشت و دلایل بسیاری را برای نگرانی طرفداران ایجاد نمود. هرچند که کیفیت کاریِ او بسیار پایین‌تر از شخصی چون سم ریمی بود، اما فیلم‌های مارک وب نیز توانستند اسپایدرمنِ کاملاً جدیدی را معرفی کنند که همچون یک فرقه، طرفداران خاص خودش را دست و پا کرد. آن روزها هم گذشت و سیاست‌های سونی باری دیگر دستخوش تغییر شد. دیگر استودیو مارول به جایگاهی دست یافته بود که سونی زیربار یک مذاکره رفت و حاضر شد تا طی حق و حقوقی، تحت یک ریبوت، شخصیت اسپایدرمن را وارد دنیای سینمایی مارول بکند. از آنجا، همگان خوشحال شدند و برخی‌ها هم پس از تماشای این اسپایدرمنِ جدید، از او خوش‌شان نیامد. در هر حال، اکنون سومین فیلم این مجموعه‌ی تازه در راه است و بیشتر از خودش، شایعاتی که پیرامون آن منتشر می‌شوند از اهمیت بالایی برخوردارند.

شایعات خبر از یک کراس‌اور بزرگ می‌دهند؛ کراس‌اوری که طرفداران چندین سال است که آن را تحت نام اسپایدرورس در میان صفحات کمیک و به لطف انیمیشن Spider-Man: Into the Spider-Verse، بر روی پرده‌ی سینماها مشاهده‌اش کرده‌اند. این‌بار البته جریان مقداری متفاوت است. چندی پیش حضور دوباره‌ی «جیمی فاکس» در نقش شخصیت خبیث «الکترو» تایید شد و همین مسئله بود که شایعاتِ بی‌اساس گذشته را به کانون توجهات بازگرداند. بعدها، این شایعات جدی‌تر شدند. اکنون خبرگزاری‌ها می‌گویند که قرار است تا در این فیلم، شاهد حضور اسپایدرمن‌های قبلی با بازی توبی مگوایر و اندرو گارفیلد باشیم و حتی برخی از بازیگران مکمل آن‌ها نیز به نقش‌شان بازمی‌گردند. سوای بحث کیفی، اگر این دسته از شایعه‌ها حقیقت داشته باشند، میزان فروش بالای این فیلم تضمین می‌شود، چون همان‌گونه که از ابتدا بیان کردیم، این فیلم‌ها با گذر زمان دیگر آثار معمولی و روزمره نبوده‌اند، چرا که یک نسل را با خود پرورش دادند و اکنون به بهانه‌ی حضور دوباره‌ی بازیگران و شخصیت‌های گذشته، تمامی این طرفدارانِ قدیمی و از یکدیگر جداشده، دلیلی پیدا کرده‌اند که در کنار همدیگر به تماشای فیلمی بنشینند که قرار است تا تجربه‌ای نیمه‌نوستالژیک و نیمه‌تازه را برایشان به ارمغان بیاورد.

هنوز نمی‌توان این حرف‌ها را با قاطعیتِ تمام ابراز کرد. چند روز گذشته، کمپانی سونی در این ماجرا از استودیو مارول پیشی گرفت و نسبت به این شایعه واکنش نشان داد. حتی آن واکنش نیز بسیار عجیب‌تر از آن بود تا بتواند بر روی میزان امیدهای طرفداران تاثیری بگذارد. سونی نه‌تنها که این شایعات را تکذیب نکرد، بلکه تاییدی هم بر آن‌ها نیاورد و عملاً یک بیانیه‌ی خنثی را منتشر ساخت. در کل، هنوز هیچ چیزی از اسپایدرورسِ مورد انتظارِ هواداران مشخص نمی‌باشد، اما اگر حتی یک کلمه از آن حقیقت داشته باشد، مخاطبان با یکی از به یادماندنی‌ترین تجربه‌هایشان روبه‌رو می‌شوند که بعید است هیچ زمان از خاطرشان برود. حتی باز هم اگر بخواهیم یک دید ساده‌تر نسبت به این قضیه داشته باشیم، جمع کردن سه نسل از مخاطبان برای تماشای یک فیلم چیزی است که با این وضع فروشی که طی ایام ویروس کرونا بر سینما سایه افکنده، می‌تواند همچون یک ناجی برای دو کمپانی دیزنی و سونی عمل کند.


یادداشتی بر قسمت اول رویداد X of Swords

کاور قسمت اول رویداد X of Swords

نویسنده‌ی محوریِ کراس‌اور: جاناتان هیکمن
کمیک‌های حاضر در کراس‌اور: تمامی کمیک‌های جهان افراد ایکس
تاریخ انتشار: ۲۳ سپتامبر ۲۰۲۰ – ۲ مهر ۱۳۹۹
منتقد کمیک اسکواد: امیررضا شکری

  • نکته: یادداشت پیشِ رو حاوی اسپویلر‌های جزئی از کراس‌اورِ ذکر شده می‌باشد، ولی چیزی از خط اصلی داستان این کراس‌اور را اسپویل نمی‌کند.

گروه «افراد ایکس» یکی از محبوب‌ترین گروه‌های ابرقهرمانیِ جهان کمیک است که تاکنون توانسته رکوردهای زیادی را از لحاظِ فروش به ثبت برساند. متاسفانه در دهه‌ی گذشته، این گروه و جهانِ کمیک‌هایش حال و روزِ خوبی نداشته و از سطحِ کیفی پایین و ناامید‌کننده‌ای برخوردار بودند و تمامِ تلاش‌های انتشاراتِ مارول برای به اوج برگرداندنِ آن با شکست مواجه می‌شد. تا اینکه در سالِ گذشته، «جاناتان هیکمن»، نویسنده‌ی نامدارِ انتشارات مارول که در گذشته ران‌های فوق العاده‌ای برای گروه‌های انتقام جویان و چهار شگفت‌انگیز خلق کرده بود، مسئولیت نگارش سری جدید کمیک‌های افراد ایکس و جهان آن را برعهده گرفت و کار خود را با دو مینی‌سری House of X و Powers of X آغاز کرد. حال پس از گذشتِ بیش از یک سال از آغاز رانِ حماسی هیکمن برای افراد ایکس، این گروه و دیگر کمیک‌های مرتبط با آن، نخستین کراس‌اور خود را تحت نام X of Swords تجربه می‌کنند. کراس‌اوری که در تمام کمیک‌های جهان افراد ایکس جریان داشته و قرار است این جهان را برای همیشه دگرگون کند. در این یادداشت قصد داریم نگاهی به شماره‌های ابتدایی این کراس‌اور که تاکنون منتشر شده‌اند، بیاندازیم.

جاناتان هیکمن یکی از نویسندگانی است که تبحر و علاقه‌ی خاصی به امرِ جهان‌سازی دارد و این خصیصه‌ی نوشته‌های او در تمام آثارش مشهود است. او پس از آنکه مسئولیت جهان کمیک‌های افراد ایکس را برعهده گرفت، تمام جهان‌سازی‌هایی را که به گفته‌ی خودش از کودکی برای آن‌ها برنامه‌ریزی می‌کرده، بر روی دنیای این گروه اعمال کرد و پس از آن، ما را با متفاوت‌ترین شکل و شمایل آن در طول تاریخ آشنا نمود. در این جهان جدیدِ هیکمن و افراد ایکس، تقریباً تمامی جهش‌یافته‌های مارول در جزیره‌ای به نام کراکوآ گرد هم آمده و کشوری جدید را تشکیل داده‌اند. کشوری که حالا به وطنِ جهش‌یافته‌ها تبدیل شده است. هیکمن در رانِ خود، با استفاده از ایده‌های قدیمی و به‌روز کردنِ آن‌ها نشان داد که درک عجیبی از جهان کمیک‌های افراد ایکس دارد و یکی از طرفداران قدیمی این گروه محسوب می‌شود.

نویسنده در نخستین شماره‌های کراس‌اور X of Swords پای خود را از جهان‌سازی‌های معمولش فراتر گذاشته و دست به اسطوره‌سازی می‌زند. او با الهام گرفتن از ایده‌های نویسندگان قبلی افرادِ ایکس، شروع به روایتِ تاریخی اساطیری، از جهان افرادِ ایکس می‌کند. تاریخی که با جزیره‌ی کراکوآ و قدیمی‌ترین جهش‌یافتگانِ جهان مارول ارتباط تنگاتنگی دارد و طبیعتاً قدیمی‌ترین جهش‌یافته‌ی شناخته‌شده‌ی جهان، در مرکزیتِ آن تاریخِ اساطیری قرار دارد: «صباح‌النور» یا همان «آپوکالیپس».

هیکمن در ادامه رویکردِ متفاوتی را در پیش می‌گیرد. او با استفاده از پیچش‌های داستانیِ غیرقابل پیش‌بینی، تمام محاسبات شکل گرفته در ذهن مخاطبانش را  برهم می‌زند و همه‌ی پیش‌بینی‌های آن‌ها درباره‌ی این رویداد را زیرسوال برده و مهرِ باطل بر همه‌ی آن‌ها درج می‌نماید؛ اتفاقی که در گذشته نیز میان آثار او رخ داده و کم‌کم تبدیل به امضای او شده است. ولی هیکمن این‌بار کاملاً متفاوت‌تر از گذشته عمل کرده و به‌طور گسترده‌تر از این توانایی بهره جسته است. علاوه بر این‌ها، او برخی محدودیت‌هایی را که هنگام آغاز رانِ افراد ایکس‌اش برداشته بود، دوباره به این سری بازمی‌گرداند و شرایط را برای شخصیت‌ها و همین‌طور مخاطبانش، دشوارتر می‌کند. مثلاً هیکمن هنگامی که شروع به نگارش کمیک‌های افراد ایکس کرد، مرگ را به‌طور کلی از کمیک‌هایش حذف نمود و توانایی دوباره زنده‌شدن یا همان رستاخیز (Resurrection) را به‌وجود آورد؛ توانایی‌ای که حال به واسطه‌ی اتفاقاتِ عنوان X of Swords: Creation از جهش‌یافته‌ها سلب شده و نخستین اشتباه هرکدام از کاراکترها می‌تواند آخرین اشتباه آنان باشد.

گذشته از همه‌ی نکات پیشین، هیکمن با نگارش عنوان X of Swords: Creation و نظارت کامل بر دنباله‌ی آن یعنی شماره‌ی چهارم از سری کمیک X-Factor، تمام مقدمات خود برای این کراس‌اور را به سرانجام رسانده و راه را برای ادامه‌ی ماجرا توسط دیگر نویسندگان جهانِ افراد ایکس باز می‌کند و ریش و قیچی را به‌دست آنان می‌دهد؛ چیزی همانند کاری که «اسکات اسنایدر» در رویداد سال شرور (Year of the Villain) انجام داده بود، ولی این‌بار به شکل محدودتر و کنترل شده‌تر، چرا که اتفاقاتِ رخ داده در تک‌تک عناوینِ این کراس‌اور، تاثیر بسزایی بر آینده‌ی جهان افراد ایکس دارد و برخلاف رویداد سال شرور، هر اتفاقی که در این کمیک‌ها بیافتد، بر سریِ اصلی نیز اعمال می‌شود.

طراحی‌های عناوینِ موجود در این کراس‌اور با وجود تمام تفاوت‌هایی که دارند، در روایتِ داستان به‌طورِ کاملاً یک‌دست عمل می‌کنند و به خوبی می‌توانند با یکدیگر هماهنگ شوند؛ هماهنگی‌ای که منجر می‌شود مخاطب حین خواندن هرکدام از عناوین، حس خواندن اثری متفاوت نسبت به آثارِ قبلی را به شکل کامل تجربه نکند. در کل، با وجودِ تمام تفاوت‌ها میان طراحی‌ها، وحدتِ خوبی در آن‌ها وجود دارد. این مسئله اتفاقی است که نشان‌دهنده‌ی مدیریت و نظارت درستِ جاناتان هیکمن بر روی تک‌تک عناوین می‌باشد.

با توجه به شماره‌های نخستینِ این کراس‌اور، هیکمن توانسته با به‌روز کردنِ ایده‌های قدیمی و همچنین اضافه کردنِ ایده‌های شخصی‌اش به آن‌ها، دست به روایت داستانی تاریخی-اساطیری بزند که مقدماتِ اتفاقاتِ این کراس‌اور را فراهم می‌آورد. علاوه بر این موضوع، او با گسترش دادن داستانش و تقسیم کردن آن توانسته از نویسنده‌های زیر نظرش استفاده‌ی درستی بکند و در آخر، با تلفیق کردن این عوامل با مدیریت مثال‌زدنی‌اش، داستانی کاملاً یک‌دست، چه از نظر داستانی و چه از نظر طراحی را تحویل مخاطبانش دهد.


یادداشتی بر قسمت اول کمیک Rorschach

کاور قسمت اول کمیک Rorschach

نویسنده: تام کینگ
طراح: حورحه فورنز
تاریخ انتشار: ۱۴ اکتبر ۲۰۲۰ – ۲۳ مهر ۱۳۹۹
منتقد کمیک اسکواد: عادل اسلامی

دیگر این روزها خلق اثری مرتبط با کمیک ۱۲ قسمتی نگهبانان به عنوان امری عادی شناخته می‌شود. این موضوع در دنیای کمیک به علت مسائلی مربوط به تصمیمات انتشارات دی سی، جلوه‌ی مشخصی نیز پیدا کرده است. بخش مهم، جدی و امروزیِ این مسئله هنگامی بود که دی سی در سال ۲۰۱۲ عناوینی را تحت نام Before Watchmen عرضه کرد. هرکدام از ۹ عنوان این مجموعه، بخشی از داستانِ پیش از وقوع اثرِ آلن مور را روایت می‌کردند و اگر بخواهیم روراست باشیم، غیر از یک یا دو اثر آن، باقیِ آثار فاقد ارزش خاصی در مقابل عظمت عنوان اصلی بودند. هرچند که آن مجموعه نیز سرانجام به پایان رسید، اما این پایان کار دی سی با شخصیت‌های نگهبانان و دنیایشان نبود، چرا که باری دیگر این شخصیت‌ها به شیوه‌ای دیگر سر از کمیک‌های جدیدی درآوردند؛ این‌بار آن‌ها مستقیماً وارد دنیای دی سی شده بودند. همه‌مان اوج این تصمیم اشتباه را در مینی‌سری ساعت قیامت (Doomsday Clock) مشاهده نمودیم. با آنکه گمان می‌رفت پس از این کمیک، دی سی برای مدتی دست از سر کمیک نگهبانان بردارد، اما می‌دانیم که این اتفاق هیچ زمان رخ نداد.

جدیدترین عنوانی که جزئی از دسته‌ی آثار مرتبط با دنیای نگهبانان محسوب می‌گردد، کمیکی تحت نام رورشاک است که توسط نویسنده‌ی معروف انتشارات دی سی، «تام کینگ»، خلق شده است و تا پیش از انتشارش هیچگونه اطلاعاتی مبنی بر چگونگی‌اش از منظر ارتباط میان آن و دنیای دی سی وجود نداشت. می‌دانستیم که کمیک ۳۵ سال پس از وقایع نگهبانان رخ می‌دهد و علاوه بر رورشاک و دستیار مونثش، پای یک کارآگاه را هم به داستان باز می‌کند، اما مهم‌تر از آن، هویت رورشاکِ داستان در هاله‌ای از ابهام به‌سر می‌برد. با وجود آنکه هفته‌ی گذشته نخستین شماره‌ی این کمیک انتشار یافت، راحت‌تر می‌توان درباره‌ی آن به صحبت نشست. رورشاکِ تام کینگ آن‌طور که نویسنده‌اش مدنظر دارد یا حداقل می‌خواهد تا مخاطبان را به سوی آن هدایت نماید، به هیچ عنوان داستانی برای شخصیت رورشاک نیست، نه به آن‌گونه‌ای که همگان انتظار داشته باشند تا رورشاکِ ناشناخته در قامت شخصیت اصلی بازگردد و لحظه به لحظه‌ی داستان در اختیار او باشد. تام کینگ طی حرکتی که به‌نظر منطقی و عاقلانه می‌آید، در داستانش رورشاک را تبدیل به سایه‌ای کرده است که کل ماجرای کمیک را دربرگرفته و معمایی را در خود ساخته که وظیفه‌ای مهم را به کارآگاهِ داستان محول می‌کند. این ایده به تنهایی نکته‌ی خوبی است که می‌تواند مسیرهای بسیاری را پیشِ روی نویسنده قرار دهد، هرچند که به‌کارگیری درستِ آن فقط و فقط به شخص تام کینگ مربوط می‌باشد.

تام کینگ در شماره‌ی اول، می‌تواند پایه‌ها و مقدمه‌ی داستانش را به درستی بچیند، اما در برخی قسمت‌ها، نمی‌تواند به ثبات حداقلی‌ای که لازمه‌ی وجود این اثر است دست یابد. در میان بخش عمده‌ای از قسمت نخست سردرگمی بسیاری قابل مشاهده می‌باشد، به این خاطر که نویسنده در اینجا نمی‌تواند یک تعادل مناسب را در میان شخصیت‌هایش به نمایش بگذارد. در واقع با آن‌که می‌داند داستانش، «قصه‌ای دربرگیرنده‌ی یک رورشاک» است، اما گاهی به سمت «قصه‌ای برای یک رورشاک» در حرکت می‌باشد، هرچند که احتمالاً با تعیین مسیر داستان، این مشکل در ادامه برطرف خواهد شد. رخ کلی این قصه اما جای بحث بیشتری دارد. کمیک نشان‌مان می‌دهد که می‌خواهد یک داستان کارآگاهی درباره‌ی هویت این رورشاکِ جدید و ارتباط آن با افرادی چون «والتر کواکس» را روایت کند، اما میان سکوت بسیاری در حال حرکت می‌باشد و گام‌هایش را آرام‌آرام برمی‌دارد. گام‌های آهسته‌ی تام کینگ در تعریف داستانش می‌توانند به موضوعات مختلفی ربط داده شوند؛ شاید او واقعاً چیز خاص و مهمی برای ارائه ندارد و می‌خواهد به آرامی کارش را به پایان برساند، و یا اینکه شاید به‌خاطر حساسیت وظیفه‌ای که بر روی دوشش است، ترجیح می‌دهد فعلاً صاف و ساده به جلو حرکت نماید. در کل، این‌چنین نوعی از آغاز تنها حکم همان شروع را دارد و نه بیشتر؛ داستانی را با مقداری کم‌کاری باز می‌کند و همه‌چیز را به‌طور کامل به قسمت‌های آینده می‌سپارد.

داستان توطئه‌وارِ رورشاک مشخصاً از آن دسته داستان‌هایی است که در ابعادی کوچک آغاز می‌شوند و هرچقدر در آن‌ها پیش‌روی صورت گیرد، به همان میزان به مسئله‌ای بزرگ‌تر و پیچیده‌تر بدل می‌گردند. به همین خاطر است که با یک شماره نمی‌توان به قضاوت آن نشست و یک نتیجه‌ی کلی از کیفیتش گرفت. چیزی که همانند روز روشن است، این موضوع می‌باشد که برداشت و عملکرد تام کینگ نسبت به دنیای نگهبانان بسیار بهتر از «جف جانز» بوده و با مقدمه‌ای که برای ادامه یافتنش خلق شده است، می‌بایست چشم انتظار شماره‌های آینده ماند، اما کم‌کاری نویسنده در شماره‌ی نخست، چیزی نیست که بتوانیم از آن چشم‌پوشی کنیم. ادای احترام به افرادی چون «فرانک میلر» یا الگوگیری از زندگی امثال «استیو دیتکو» عمل بدی محسوب نمی‌شود، اما هنگامی که کینگ سعی دارد خودش را پشت آنان پنهان سازد، نه می‌شود آن‌طور که باید تحسینش کرد و نه بر علیه‌اش جبهه گرفت. تمام این موارد زمانی خودشان را بیشتر نمایان می‌سازند که تصویرسازی‌های «حورحه فورنز» نسبت به نویسندگیِ کینگ برتری قابل توجهی دارند.


نقدی بر آرک اول سری جدید Thor

کمیک ثور به نویسندگی دانی کیتس

نویسنده: دانی کیتس
طراح: نیک کلین
عنوان آرک: پادشاه بلعنده (The Devourer King)
تاریخ انتشار نخستین شماره: ۱ ژانویه ۲۰۲۰ – ۱۱ دی ۱۳۹۸
منتقد کمیک اسکواد: امیررضا شکری

  • نکته: نقد پیشِ رو حاوی اسپویلرهایی از کمیکِ ذکر شده می‌باشد.

دانی کیتس یکی از نویسندگانِ جوان و توانمندِ عرصه‌ی کمیک و انتشارات مارول است که آثار تحسین‌شده‌ای نظیر «ونوم»، «ثانوس» و «روح‌سوار کیهانی» را برای این انتشارات خلق کرده است. این نویسنده‌ی جوان با آغاز سال ۲۰۲۰ میلادی و پس از تمام شدن رانِ ۷ ساله‌ی «جیسون آرون» در سری کمیک‌های ثور، مسئولیت نگارش سری جدید کمیک‌های این شخصیت را بر عهده گرفته و تاکنون چندین شماره از رانِ خود را منتشر نموده ‌است. ما قصد داریم در این بخش از میزگرد، به بررسی نخستین آرکِ رانِ دانی کیتس که پادشاه بلعنده نام دارد، بپردازیم.

ثور با آنکه یکی از اهالیِ آزگارد و از قوی‌ترین افراد این سرزمین می‌باشد، در طول سالیانِ درازی که در دنیای کمیک حضور داشته، بیشتر از آنکه شاهزاده و ولیعهدِ آزگارد باشد، قهرمانِ میدگارد (زمین) بوده و همواره امنیت و سلامت اهالیِ آن را بر مردمانِ خودش ترجیح می‌داده است. حال پس از اتفاقاتِ رخ داده در رویداد جنگ قلمروها، ثور به عنوان پادشاه آزگارد بر سریرِ پادشاهی آن نشسته و برخلاف رویکرد همیشگی‌اش، باید با سرنوشت خود روبرو شده و مسئولیتِ مردمانش را برعهده بگیرد و به جای آنکه قهرمان میدگارد باشد، در نقش پادشاه و رهبر آزگارد ظاهر شده و از اهالی زادگاهش دفاع کند. «ولی چه چیزی می‌تواند جلوی ثور که حالا علاوه بر قدرتِ همیشگی‌اش، قدرتِ پدرهمگان را نیز به‌دست آورده و به اودین فورس نیز دسترسی دارد، قد علم کند و مردمانِ او را تهدید نماید؟» دانی کیتس پاسخی ساده و هوشمندانه دارد؛ تهدیدی ماورای تصور که حتی «گالاکتوس» نیز از آن می‌ترسد و قبلاً توانسته یک جهانِ کامل را نابود کند. تهدیدی جدید و البته بسیار کهن به نام زمستانِ سیاه (Black Winter).

دانی کیتس به‌طور هوشمندانه‌ای، برای نشان دادن بزرگی و عظمت زمستان سیاه، از انتشاراتِ رقیب استفاده کرده و به‌طور تلویحی به خوانندگان می‌گوید که زمستانِ سیاه قبلاً توانسته «لیگ عدالت» را شکست دهد و آن‌ها را نابود کند. اتفاقی که به خودیِ خود منجر به ایجاد تعلیقی عظیم در ذهن مخاطب شده و او را برای دانستن سرنوشتِ ثور و زمستان سیاه کنجکاو می‌کند.

ثور برای مقابله با زمستان سیاه، به ناچار با گالاکتوس همراه شده و به عنوان قاصدِ او، همراهی‌اش می‌کند. ثور و گالاکتوس برای افزایش قدرتِ گالاگتوس باید به پنج سیاره که جذب آن‌ها بیشتر از سیاره‌های دیگر به او قدرت می‌دهند رفته، و با نابود کردن‌شان، خود را برای مقابله با زمستان سیاه آماده کنند؛ تصمیمی که قلب ثور را به درد آورده و لایه‌های شخصیتیِ او را برای مخاطبان به نمایش می‌گذارد، اینکه او چگونه برای نجاتِ یک جهانِ کامل، باید چند سیاره را قربانی کند و تصمیم درست و منطقی را بگیرد. این اتفاقی است که او را در برابر یکی از بهترین دوستانش یعنی «بتا ری بیل» قرار داده و درگیری‌هایی را میان این دو دوست به وجود می‌آورد. این درگیری خود به آتشِ درونِ ثور، سوخت رسانده و وجودِ او را به چند پاره تقسیم می‌کند، ولی او به عنوان یک پادشاه و مدافع مردمانش باید درگیری‌های درونیِ خود را نادیده گرفته، و کاری را که به صلاح مردمانش است را به سرانجام برساند. این درگیری‌های درونیِ ثور که ناشی از شک داشتن به درست بودنِ تصمیمش است، نشان‌دهنده‌ی روی انسانیِ شخصیتش بوده و توانسته او را برای مخاطب قابلِ باور کند. این مسئله نشان داد که ثور هرچقدر هم که قدرت‌مند باشد، همواره عواطفی انسانی داشته و در کارهایش همانند انسان‌های عادی دچار شک و تردید می‌شود.

در این آرکِ داستانی، دانی کیتس با درست ایجاد کردنِ یک پیچش داستانی و همراه کردن آن با زمان‌بندیِ صحیح، موفق به ایجاد حس کنجکاوی در مخاطب شده و در نتیجه، کنترلِ او را در دست می‌گیرد. او می‌تواند در هرکدام از صفحاتِ کمیک که اراده کند، مخاطب را به وجد آورده و یا احساساتِ او را جریحه‌دار نماید. نویسنده  در طول داستان از این تواناییِ خود استفاده کرده و مخاطب را تشنه‌ی اطلاعات می‌کند و در آخر، با استفاده از همین موضوع، فروشِ کمیکش را تضمین می‌نماید و موفقیت مثال زدنی‌ای را هم به‌دست می‌آورد. این اتفاق‌ها به شناختِ او از داستان و شخصیت‌هایش بازمی‌گردند و به همین خاطر است که با کنترل درستِ داستانش، قادر است تا مخاطبش را هم هدایت کند.

«نیک کلین» در جایگاهِ طراح، توانسته همپایِ دانی کیتس پیش بیاید و طراحی‌هایی به یادماندنی که ریشه‌های اساطیری دارند، خلق کند. او با الهام از طراحی‌های طراحان قبلیِ شخصیت ثور و با اضافه کردن خلاقیت‌های شخصی‌اش به آن‌ها، توانسته اثری جدید را خلق کند و در عینِ حال، آن حسِ اساطیری‌ای را که از دیرباز در کمیک‌های ثور وجود داشته را به شکلِ نوستالژی‌وار به طراحی‌هایش انتقال دهد؛ اتفاقی که فقط با کمک «مت ویلسون» در جایگاه رنگ‌آمیز ممکن شد، چرا که او با استفاده از رنگ‌ها و شیوه‌های رنگ‌آمیزی‌ای که در داستان‌های اساطیری زیاد مورد استفاده قرار می‌گیرند، حال و هوای این کمیک را به سمت آن آثار برده و توانسته آن حس را به درستی به مخاطب منتقل کند.

آرک پادشاه بلعنده نمونه‌ی بارز یک داستان خوب و با برنامه است که به لطف چیره‌دستیِ نویسنده و طراحش، به خوبی توانسته با مخاطب خود ارتباط برقرار نماید و داستانی حماسی را روایت کند. این آرک داستانی است که علاوه بر داشتنِ جذابیت‌ها و پیچش‌های فوق‌العاده، راه را برای داستان‌پردازی‌های آینده باز می‌کند و هر صفحه از آن، نشان‌دهنده‌ی برنامه‌ی طولانی‌مدت و بزرگ دانی کیتس برای شخصیت ثور و حتی کل جهان مارول است؛ برنامه‌ای که دانی کیتس از سال گذشته و زمانی که مشغول نوشتن سری «نگهبانان کهکشان» بود، مقدمات آن را فراهم می‌کرد.


برگی از تاریخ: دیمون لیندلوف و چگونگی آشنایی با نگهبانان

چگونگی آشنایی دیمون لیندلوف با نگهبانان

  • نویسنده: ارشیا بشیری

اگر تا چند سال پیش برای طرفدارانِ دنیای کمیک، نام «دیمون لیندلوف» بدون توجه به فعالیت‌های شناخته‌نشده‌اش در این عرصه، اسمی به‌کل ناشناخته بود، به بهانه‌ی سریال نگهبانان (Watchmen) این اوضاع دستخوش تغییر شده است. طرفداران دنیای تلویزیون لیندلوف را با خلق یا مشارکت در خلقِ آثاری چون گمشده (Lost) و بازماندگان (The Leftovers) می‌شناسند و برای این آثار نیز همیشه او را مورد تحسین قرار می‌دهند. اما لیندلوف برخلاف بسیاری از همکارانش، ارتباط بسیار نزدیکی با دنیای کمیک دارد. او همیشه ابراز می‌کند که از کودکی طرفدار سرسخت کمیک‌بوک‌ها بوده و این آثار تاثیرات بسزایی بر حرفه‌ی کاری‌اش نهاده‌اند. علاقه‌ی او به کمیک نگهبانانِ آلن مور اما بیشتر از هر اثر مشابه دیگری است. همین علاقه بود که سبب شد تا این هنرمند به ساخت سریالی بر مبنای نگهبانان روی بیاورد.

مدتی پیش، شبکه‌ی HBO انیمیشن کوتاهی را در همین باب منتشر نمود. این انیمیشن که به‌طور کامل HBO Backstories: Watchmen نام دارد، به بیان پیشینه‌ی لیندلوف می‌پردازد و سیر آشنایی او با کمیک نگهبانان را شرح می‌دهد. همچنین لیندلوف شخصاً به عنوان راوی داستان در آن حاضر می‌باشد. با توجه به خوش‌ساختیِ این انیمیشن و پیشینه‌ی جالبی که از یک طرفدار ارائه می‌دهد، لازم دانستیم تا آن را با زیرنویس فارسی منتشر سازیم. هم‌اکنون با مراجعه به کانال آپارات کمیک اسکواد، می‌توانید این انیمیشن را به سادگی تماشا کنید.

مشاهده در آپارات کمیک اسکواد


نگهبانان؛ ظهوری نه‌چندان درخشان در تلویزیون

دانلود موسیقی متن سریال نگهبانان – Watchmen

  • نویسنده: آرش مرادی

دیمون لیندلوف، به‌واسطه‌ی حضور پررنگ خود در بهترین مجموعه‌های داستانی ساخته شده در تلویزیون، به‌عنوان شخصی دارای اعتباری ویژه در دیدگاه منتقدین و مردم شناخته می‌شود. نقطه‌ی اوجِ «کارنامه‌ی هنری» لیندلوف، سریال Lost و پس از آن، The Leftovers بوده و همچنین در «کارنامه‌ی حرفه‌ایِ» وی آثار معروف و نسبتاً محبوبی در حوزه‌ی سینما مشاهده شده است؛ به همین سبب، حضورش در مقام شورانر و نویسنده‌ی اصلی در سریال نگهبانان -که به نوبه‌ی خود عنوان بسیار مطرحی است- هم در نقش یک محرک، انتظارات را بیشتر کرد و هم از نظر تجاری، اعتبار آن را بالا برد؛ زیرا هنگامی که مدیوم و اصولاً «بیان هنری» عوض می‌شود، ارزش هنری منبع نیز، هر چقدر هم که باشد، در برابر خطر محفوظ نخواهد بود.

حال منظور از مطرح بودن عنوان Watchmen و اعتبار ذاتی آن چیست؟ قبل از پرداختن به ادامه‌ی مطلب، که مختصر عبوری از این سریال خواهد بود، واجب است متذکر شوم که اعتبار نگهبانان صرفاً معروف بودن آن نیست؛ زمانی که در مقام محقق در پژوهش‌های هنری/ادبی مشغول بودم، چندین بار عنوان Watchmen را در مقالات تخصصی و در لیست آثار مطرح ادبیِ جهان به‌عنوان نماینده‌ -و شاید تنها نماینده- برای کتب مصور مشاهده کرده‌ام. روال این سبک از مقالات، بیشتر نمونه‌محوری می‌باشد، نه قیاس‌محوری؛ پس برای همگان آشکار است که این عنوان علاوه‌بر دنیای کمیک‌بوک، که جایگاه بسیار ویژه‌ای در آن دارد، از اعتبار ادبی خوبی نیز بهره‌مند است. بنابراین اعتبار هنری آن، حتی ذره‌ای مدیونِ آن فیلمِ ساخته شده‌ به کارگردانی «زک اسنایدر» نیست و به عبارت دیگر، ارزش این کمیک هیچ دینی بر گردن فیلم و سریال ندارد.

سریال نگهبانان به سبب پخش از شبکه‌ی HBO، با استقبال فراوانی همراه شد و به لطف حمایت مردم و ژورنال‌ها، جوایز متعددی را از آنِ خود کرد و به جنبه‌های تبلیغاتی در سطحی گسترده دست یافت؛ اما در نهایت، حتی با وجود این پیروزی‌ها، از رسیدن به کیفیتی درخور و شایسته بازماند. این اثر، تبدیل به سریالی شده است که بزرگ‌ترین ضربه را از خودش می‌خورد! و علی‌رغم تلاش‌های قابل احترام –اما اکثراً اشتباهِ- خود، در طیفی وسیع، صرفاً نمایشی از فضایی متوسط با پیرنگی نو قلمداد می‌شود که طولی نمی‌کشد تا ضعف‌های ریز و درشت آن نمایان گردند.

پیرنگ این سریال بر پایه‌ی مشکلات عصر مدرن و فرهنگی محدود (منظور ایالات متحده است) بنا می‌شود که در نگاه اول می‌تواند جان تازه‌ای به اثر ببخشد؛ زیرا این تطابق پیرنگ با وضعیت جامعه، از ویژگی‌های بارز اثر اصلی بود و حال با توجه به رخدادهای اخیر، انتخاب این موضوع برای سریال، منطقی به‌نظر می‌رسد‌؛ اما متاسفانه این هدف هرگز به مرحله‌ی برداشت نمی‌رسد. در واقع یا به همان حال خود رها می‌شود، یا با اشاراتی سطحی و غیرهنری سعی در جلوه‌گری دارد. با نگاهی به بخش برون‌رشته‌ایِ اثر، متوجه خواهیم شد که هر آنچه در سریال ارائه می‌شود، قالبی عریان از کلیات است و توجه خاصی از طرف سازنده برای پرداختن به عمق آن، یا حداقل نگهبانی از آن، صورت نمی‌گیرد و صرفاً به برخی بخش‌ها به‌صورت غیردائمی محدود می‌شود؛ به بیان دیگر، نویسنده به دامی افتاده است که خود آن را پهن کرده بود. این موضوعِ بسیار مهم باعث خدشه‌دار شدن تاثیر بیرونی عنوان یا همان برون‌رشته می‌شود که مهم‌ترین عامل عدم موفقیت سریال نگهبانان به حساب می‌آید.

مهم‌ترین تابع موارد ذکر شده، به‌شکل عدم استفاده‌ی درست از پتانسیل داستان ظاهر می‌گردد؛ گویی نویسنده از سرمایه‌های خود بی‌خبر است. اساساً فاکتورهای مهمی در فیلمنامه، سبب به‌وجود آمدن پتانسیل می‌شوند که حد اثر را تا حدودی از نظر داستان تعیین می‌کنند؛ البته در دیدگاه ژانری نیز چنین چیزی صادق است.

بهترین نمونه‌ای که می‌توان برای عکس این موضوع نام برد، فصل اول سریال دردویل (Daredevil) است. برای مثال، در این سریال، نابینایی و معلولیتِ شخصیت اصلی در کنار شیوه‌ی فضاسازی آن که باعث تمایزش نسبت به سایر آثار مارول می‌شود و به تبع آن، شخصیت‌های فرعی و ویژگی‌هایشان، حتی داستانک‌های مربوط به دادگاه و حرفه‌ی وکالتِ متیو مرداک، عناصر ژانری و… نکاتی هستند که پتانسیل ایجاد می‌کنند. برخلاف نگهبانان، در طول سریال دردویل تقریباً از تمامی این مواردِ ریز و درشت، حداکثر بهره‌وری برون‌رشته‌ای و درون‌رشته‌ای انجام می‌گیرد و این پتانسیل، در راستای موفقیت اثر گام برمی‌دارد، نه در جهت ایجاد حفره‌ای عاری از توجه خردمندانه؛ تک‌تک موارد مذکور دلایل غیرقابل انکاری بودند که گواهی هستند بر عدم استفاده‌ی درست سازندگان از پتانسیل‌های جهان داستانی Watchmen نظیر موقعیت اجتماعی، شخصیت‌های متنوع با پیشینه‌ی مشخص و معین، تعامل فردی و گروهی، خانواده، منبع، ژانر اثر و چندین مورد مهم دیگر. معلول تمام این‌ها، اثری فاقد شخصیت‌پردازی منسجم و استوار، با فرم ساختاری ضعیف اما ریتم و روایتی قابل دفاع می‌شود که حتی در فیلمنامه هم اصول اولیه را رعایت نکرده و با هر قیمتی در صدد دست یافتن به اهداف خویش است؛ اهدافی که اگرچه خوب هستند، اما به‌واسطه‌ی فرم بد و اشتباهات بزرگ، چندان ماندگار نخواهند بود. همچنین نشان‌دهنده‌ی سیر تازه اما اشتباهی می‌باشند که لیندلوف در مقام شورانر و نویسنده در پیش گرفته است. بدین صورت که کوچک‌ترین ضعف‌های دو سریال برجسته‌ی خود را -آن هم فقط در حد چند اپیزود- به برجسته‌ترین موانع اثر جدید خود تبدیل کرده است.

خوشبختانه تنها امیدی که در دیدگاه کلی و قیاسی برای سریال نگهبانان وجود دارد به این موضوع برمی‌گردد که اشتباهات سازندگان، در حد غیرقابل جبران نبوده و با تلاش و تجدیدنظر در کار خود، می‌توانند در فصل(های) بعد، اشتباهات خود را تکرار نکنند (که نمونه‌ی آن در سریال The Boys مشاهده شد).

حال به‌عنوان کلام پایانی، به خوانندگان این متن پیشنهاد می‌کنم تا سریال را ببینند؛ چرا که به‌واسطه‌ی الگوی روایی، پیرنگ نو، تعادل خوب در پیشروی، جلوه‌ی بصری و اندک تلاش‌های خوبش در کنار ارتباطش با شرایط اجتماعی -هرچند که به اهدافش حتی نزدیک هم نشده- در مقایسه با آثار اقتباس‌یافته از مدیوم کمیک‌بوک در سال‌های اخیر، مقام خوبی را به‌دست می‌آورد؛ گرچه اثر مطرحی در کارنامه‌ی لیندلوف و در دیدگاه کلی محسوب نمی‌شود.

45 دیدگاه
Inline Feedbacks
View all comments
crash bandicot

آقا به به به به
لذت بردیم
شاهکار:)
اومدیم خودتونو ببینیم همش تو آشپزخونه بودید:)

آرمان صفا

سلام ممنون از همه‌ی عزیزانی که در تهیه قسمت سوم نقش داشتند. تنوع جالبی داشت قسمت سوم. حقیقتش من در رابطه با بخش سریال و فیلم تخصصی (سواد) ندارم که بتونم در رابطه بخش سریال واچمن و نقد آقای مرادی، نظری بدم. خیلی وقت‌ها فکر می‌کنی یه اثر خوب رو خوندی یا تماشا کردی و یه دفعه، منتقدی پیدا می‌شه که از یه زاویه دیگه به اون اثر نگاه می‌کنه و جوری اشتباهات اون اثر رو برات ردیف می‌کنه که بعدش می‌فهمی خیلی دقیق به اون اثر نگاه نکردی. این نقد برای من همچین کاربردی داشت. در رابطه با رورشاک… مطالعه بیشتر »

آرش مرادی

در این اینکه کمیک های ارزشمند بسیار کم هستند شکی نیست اما مورد دیگری هم وجود داره درباره کمیک بوک ها و رینج سنیشون معتقدم با وجود اینکه خیلیاشون بدن، و میتونن خیلی بهتر باشن، باز هم در مسئله مهمی نقش ایفا میکنند به نام روان شناسی کودک و نوجوان که در مبحث نویسندگی برای این رینج سنی از مهمترین فاکتور هاست با دقت به بعضی از کمیک های سوپرهیرویی معروف میتونیم تاثیرات خوب اینا رو توی بخش مذکور ببینیم هرچند باز هم به نظر من ایده آل نیستند خیلیاشون حال چه بهتره که این دو ویژگی ادبی/روانشناختی و تاثیرات… مطالعه بیشتر »

آرمان صفا

یه مطلب مهمی هم در رابطه با اسپایدرمن‌های مختلف یا اصلا نسخه‌های مختلف یه شخصیت بگم. حقیقتش هر بار نسخه‌ی جدیده که از یه شخصیت ارائه می‌شه، شخصا توقع ندارم که دوباره یه چیزی مثل آثار پیشین رو ببینیم. دوست دارم داستان‌ها وارد یه فاز جدید بشن و جنبه‌ی متفاوتی از اون شخصیت رو نشون بدن. اینکه پیتر پارکر دنیای مارول، یه نوجوونه، یا معشوقه‌ی متفاوتی داره، هیچ اشکالی نداره. کسی توقع نداره دوباره یه چیزی مثل آثار سمی ریمی ببینه. همچین توقعی رو هم از مت ریوز داریم که تکرار کاراری نولان نباشه. مشکل این چیزها نیست. کلا اسپایدرمن… مطالعه بیشتر »

Alpheus

این قسمت محشر بود و من هنوز رویداد ایکسمن و کمیک رورشاک را نخوانده ام ولی به محض خواندن درمورد کمیکشون کامنت میدهم ولی به جز نقد آرک اول تور که اسپویلر زیاد داشت (قطعا تا کمیک را بخوانم سراغ این نقد خواهم آمد چون نقد آرک به آرک ایده خیلی خوبی برای نقد سری کمیک های خیلی طولانی است) متن بقیه مطلب را خواندم و همه نقد و برسی ها بسیار زیبا و عالی نوشته شده بودند. نقد کمیک به زبان فارسی خیلی کم پیدا میشه و وقتی سایت نویسنده های عالی داره که این جور کمیک نقد می… مطالعه بیشتر »

امیررضا شکری

یک چیزی رو توی اون کامنتم گفتم، گفتم اینجا هم بگم. سرِ خوندنِ ایکسمنِ هیکمن اصلا عجله نکن. چون که برای رسیدن به X of Swords قشنگ باید ۵۰ شماره رو حداقل بخونی. (حداقل.) والا نقدها یا بررسی های من حرفه ای نیست. ژورنالیستیه. به عنوانِ کسی که کمیک رو دوست داره و کمیک های نسبتا زیادی رو هم خونده، میام یک بررسی ای میکنم. طوری نیست که بگیم مثلا تحصیل کرده ام یا چیزِ دیگه، اصلا. فقط میام از دیدگاهِ خودم، کمیک هارو موردِ کنکاش قرار میدم و فکر میکنم به درکِ درستی هم ازشون میرسم. والا درموردِ اطلاع… مطالعه بیشتر »

Alpheus

خیلی ممنون بابت کامنتتون و راهنمایی ها و نقد ها. حتما به محض خواندن کامنت می گذارم. من خیلی از نقد های شما و هم بقیه نویسنده های سایت لذت می برم و عالی هستند. من نسبت به بقیه کاربران احتمالا کمترین تجربه را در کمیک خواندن دارم و این نقد ها حداقل برای کسی مثل من خیلی مفید هستند و تشکر می کنم از شما و بقیه نویسنده های سایت. پس حتما سری تور را در اولویت می گذارم چون کمیک ابرقهرمانی مثل تور را چندین وقت هست نخواندم و همین یکی دو هفته پیش بالاخره برگشتم به کمیک… مطالعه بیشتر »

امیررضا شکری

خب دمِ همه ی بچه ها گرم. هم عادل که زحمتِ اسپایدرورس و رورشاک و ویرایشِ میزگرد رو کشید، هم ارشیا که زحمتِ هماهنگیِ کارا و همینطور اون انیمیشنِ جذاب رو کشید، هم آقای مرادی که پس از مدت ها دوباره به سایت برگشتند و زحمتِ نوشتن درباره ی سریالِ نگهابانان رو کشیدن. تجربه ی لذت بخشی بود این میزگرد. امیدوارم که بتونم توی میزگرد های بعدی هم حضور داشته باشم و در حدِ توانم مطلب بنویسم. حقیقتش من هنوز رورشاک رو نخوندم (شاید هم بزارم کلش بیاد بعد بخونم) و نمیتونم نظر بدم، ولی اونطور که از یادداشتِ عادل… مطالعه بیشتر »

ارشیا بشیری

خب همگی خسته نباشن و از تک‌تک کسایی که برای آیتم‌های این قسمت زحمت کشیدن متشکرم. این قسمت به نظر خودم خیلی بهتر از قسمت‌های قبلی بود و موضوعات متنوع‌تری هم داشت ولی نمی‌دونم چرا کمتر از دفعات قبل ازش استقبال شد. از آقای مرادی عزیز هم ممنونم که وقت‌شون رو در اختیار ما قرار دادن و سریال واچمن رو بررسی کردن. به‌خصوص برای خود من خیلی ارزش داشت چون من وضعیت مناسبی نداشتم و برای این قسمت هم آیتم کم آورده بودیم. در مورد سریال بخوام چیزی بگم، باید بگم که خود من یکی از اون اشخاصی بودم که… مطالعه بیشتر »

ابوالفضل درستکار

با سلام . مرسی بابت مقاله .
من یک سوال داشتم :
در داستان های جدید ثور که ثور پادشاه ازگارد شده است ، اودین دیگر زنده نیست ؟! کلا در حال حاضر اودین زنده هست یا خیر ؟!

امیررضا شکری

چرا زنده است. توی آخرِ رانِ آرون با فریا همسرش آزگارد رو ترک کردن و اون رو به دستای ثور سپوردن.

batman enemies

خوب بود نه عالی چی نه این فوق العاده است . من همیشه میز گرد های اسکواد دوست داشتم دوست دارم و دوست خواهم داشت . درباره اسپایدرمن بگم که ایده فوق العاده ای است اگه داستانش را خوب در بیاوردند . من شنیدم ( در حد شایعه ) که قراره مایلز مورالز بیاید و اسپایدرمن می میرد و قراره این اتفاق در فیلم دکتر استرنج بیفتد. اگه این شایعه درست باشه مارول و سونی پول خوبی در می آورند . در رابطه با کمیک ثور یک حسی بهم میگه ممکنه کراس اوری را به همراه خود داشته باشد و… مطالعه بیشتر »

A.R

درود بر همه دوستان. خیلی بخش جالبی بود و از خوندنش لذت بردم. آرک اخیر ثور چند ایراد داره یکی از این ایراد هاش اینه که پیشروی داستان یه مقدار کنده اونم بخاطر اینه که پنل اضافه و اکشن هاش زیاده. بعضی اتفاقاتی که می افته رو میشه به راحتی حذف کرد و بی هدفه. همینطور اکثر اتفاقات و اکشن هاش هم میشه خلاصه کرد. پایان بندیش هم کمی هول هولکی و عجله ای شد. هشدار اسپویل ما نفهمیدیم که چرا بلک وینتر قدرت گالاکتوس می‌خواست یا با اون قدرت می خواست چیکار کنه یا اصلا چرا از همون اول… مطالعه بیشتر »

امیررضا شکری

ممنون بابتِ تلفظ. درموردِ اون پیشروی هم باید بگم که اول قرار بود این آرک ۵ شماره باشه. اگر نسخه های دایرکترکاتش رو خونده باشید متوجه میشید، بعد به دلایلی نامعلوم شدش ۶ شماره و احتمالا برای همین موضوع باشه که این مشکل پیش اومده و درواقع دانی کیتس یکم داستان رو کش داده. درموردِ اون پایانش هم به نظرم در آینده قراره بیشتر از بلک وینتر بشنویم و قراره توضیحاتِ بیشتری راجع بهش گفته بشه. درکل آرکِ اول و حتی آرکِ دوم و سوم، گاهی اوقات فقط برای ایجادِ سیناپس های داستانیِ بیشتر و همینطور زمینه سازی برای آینده… مطالعه بیشتر »

Amirv77

این ۴-۵ صفحه آخر شماره ۲۷ JLD دلیلی هست که این کمیک رو به بقیه آنگویینگ های دی سی و مارول ترجیح میدم 🙂 همچنان بزرگترین مشکلم با این سری حضور بی خاصیت من بت و تا حد کمتری دیتکتیو چیمپ هست که هیچ کاری نمیکنن و نویسنده قشنگ مجبوره اون وسط یه صحنه بچینه که این شخصیت ها صرفا یه کار کوچیک در حد انداختن یه وسیله انجام بدن تا یه حضوری داشته باشن Rise of the new god هم بد نبود؛اتفاق خاصی نیوفتاد به غیر از حضور شخصیت جدید و اون چند صفحه آخر. بزرگ ترین مشکل دث… مطالعه بیشتر »

Amirv77

آقا این قضیه که الن مور و نویسنده های هل بلیزر میگن یه بار کنستانتین دیدن راسته؟😂کسی لینک مصاحبه ای چیزی داره ازشون؟😂

Amirv77

ممنون.پس من منتظر میمونم تام تیلور بیاد خبر دیدارش رو همونطوری که توی اون میز گرد توصیف کردید تعریف کنه 🙂

ابوالفضل درستکار

سلام مجدد .
همین الان یک نفر برام یک خبری رو ارسال کرد که عجیب بود . طبق این خبر لوکی قراره در سریال اختصاصی خودش ه . م . ج . ن . س . گ . ر . ا باشه و خلاصه به این مورد هم خیلی پرداخته بشه . !!
این درسته ؟!
منبع خبر هم یک کانال بود که نمیدونم درسته اسمش رو بگم یا نه ، اما میگم . منبع @CinamaBest بود .

ارشیا بشیری

بله درسته. دو ج.ن.س.گ.ر.ا قراره باشه.

امیررضا شکری

البته این موضوع برای کاراکترِ لوکی ایراد محسوب نمیشه و با شخصیتش هم سازگاره. حتی توی اساطیرِ اسکاندیناوی هم به این موارد اشاراتی شده. این ایده هم اولین بار نیست که داره موردِ استفاده قرار میگیره و توی کتاب های مختلف (رمان و کمیک) به این موضوع پرداخته شده و حتی شخصیت هایی رو هم داشتیم که لوکی مادرشون بوده این موضوع هم خودش برمیگرده به ریشه های تاریخیِ این کاراکتر و توانایی های ذاتیش.

Alpheus

من ۱۹ روز پیش گفتم آرک اول تور رو می خوانم که متاسفانه بعد از اینکه سه شماره اول را خواندم مشکل شخصی برایم پیش آمد و تا دو هفته کمیک نخواندم و امروز سه شماره دوم آرک را پشت سر هم خواندم (که نمی دانم کار درستی بود یا نه چون این کمیک ها ماهانه منتشر میشن و با هم خواندنشون ممکنه کار غلطی باشه) آرک محشر بود هرکس نخوانده پیشنهاد می کنم حتما شروع به خواندنش کند. خطر اسپویل آرک عجب آرکی بود. محشر بود. این ارک خیلی ساده یه چیزو به نویسنده های شخصیت های پرقدرت نشون… مطالعه بیشتر »

ابوالفضل درستکار

اسپویل شماره ۶ کمیک جدید ثور در سال ۲۰۲۰ ، به نویسندگی دانی کیتس گفتید چه نیازی به کشتن گالاکتوس بود ؟! راستش ثور از انرژی حاصل از نابوی گالاکتوس برای نابودی شخصیت زمستان سیاه استفاده کرد . شاید بشه از این جهت بهش نگاه کرد که یک تیر و دو نشان . ! هرچند من شخصا اینجا زیاد با لفظ تصمیم خاکستری مشکلی ندارم . بعد راجب اون تناقضی هم که میگید باید بگم تا جایی که من متوجه شدم اشتباه میکنید . هر شخصی که به زمستان سیاه نگاه کند قاعدتا و اصولا باید پایان خودش را ببیند… مطالعه بیشتر »

Alpheus

خیلی ممنون بابت پاسختان. من باید قبلش دوباره می خواندم شماره ۶ را چون شما درست میگید. تور از گالاکتوس به عنوان بمب استفاده کرد. ولی از این زاویه هم الان بازم برام یکم عجیبه. چون تور قبل از اینکه از گالاکتوس به عنوان بمب استفاده کنه یک ضربه اساسی بهش می زنه که این ضربه یه جورایی کشت گالاکتوس رو ولی نه کامل. البته طبق برداشت من. یعنی قبل از استفاده از بمب گالاکتوس رو تا مرز مرگ برده بود و به عنوان بمب هم استفاده نمی کرد احتمالا گالاکتوس می مرد و آخرین لحظاتش بود. ولی حالا اصلا… مطالعه بیشتر »

امیررضا شکری

والا نمیشه شماره به شماره نقد کرد. (البته میشه مثلا برای مینی سری های ۳ قسمتی یا مثلا یک رویداد این کار رو کرد ولی یک سریِ دنباله دار نه.) چند تا هم دلیل داره. یکیش اینه که خب وقتِ زیادی میگیره و ارزش نداره اونقدر. مثلا به جای اینکه بیایم ۶ تا نقد راجعبه یک آرک بنویسیم میایم ۶ تا نقد راجعبه ۶ تا آرکِ ۶ مختلف مینویسیم. اینطوری مخاطب ها هم با کمیک های بیشتری آشنا میشن و تاثیرگذار تر هم هست. دومین دلیلش هم اینه که از یک جایی به بعد واقعا دیگه اون نقدها بی ارزش… مطالعه بیشتر »

Alpheus

اول بازم تشکر کنم از محتوایی که شما و بقیه مسیولین کمیک اسکوآد تو سایت قرار می دهید چون محشر هستند و کیفیت بالایی دارند. و بازم تشکر بابت پاسخگویی شما و اهمیتی که به کامنت ها می دهید من به شخصه لذت می برم وقتی کامنتی می خونم که مسیولین سایت به نظر کاربران جواب می دهند. و شما خیلی لطف دارید و منم بی نهایت هایپ هستم برای میزگرد های بعدی سایت و خیلی خوشحال شدم از این خبری که اینجا دادید. امیدوارم سایت روز به روز با کیفیت تر و موفق تر بشه چون محتوای سایت عالی… مطالعه بیشتر »

امیررضا شکری

خواهش میکنم.
درمورد ثانوس یکم توی دو شماره ی بعدی سری توضیح داده شده و یک چیزایی گفته شده که بر میگرده به سری نگهبانان کهکشان که نویسنده اش هم خود دانی کیسته. بلک وینتر هم یک جورایی برای اولین بار اون جا بهش اشاره شد. توی بند آخر نقد هم یک اشاره ی ریزی به این ماجرای نگهبانان کهکشان کردم.
درمورد گالاگتوس و ابراکساس هم این مقاله رو بخونید.

معرفی کامل نظام جهان مارول

Alpheus

خیلی خیلی ممنون بابت راهنمایی ها و پاسختون.

آرمان صفا

یکی از بدترین شایعه‌هایی که واقعا از تاییدش وحشت دارم constantine 2 هست
اون فیلم متوسط همه چی بود جز کنستانتین
آرزوی دیدن یه کنستانتین درست و حسابی را باید به گور ببریم.
واقعا طرفدارای دی سی بدشانس‌ترین طرفدارای دنیان. چپ و راست بلا سرمون نازل می‌شه.
هرچی بازیگر به درد نخور و کارگردان مزخرفه (زک) می‌آد دی سی. زمانی که باید ریبوت کنند یه فیلم رو نمی‌کنند. زمانی که باید بکنند کنستانتین ۲ می‌سازن.

امیررضا شکری

بعضی از عوامل تایید کردن این موضوع رو.
فیلمش واقعا خوب نبود. من هنوز به اون صورت کمیک های هل بلازر رو نخوندم واقعیتش ولی همون ۷ ۸ تا آرک برتری که خوندم، کنستانتین توش مغایرت داشت با این فیلم. بعد من درک نمیکنم چرا بعضی ها بهش میگن کمیک بوکی. یعنی میگن مغایرت داشت با کمیک ولی بازم کمیک بوکی بود:))
اگر این کمیک بوکی بود پس فیلم جوکر رو هم باید کمیک بوکی به حساب آورد :دی

آرش مرادی

بد نبود.

ارشیا بشیری

کنستانتین فیلم بدی نبود. درسته کنستانتین نبود و شخصیتش کاملاً آمریکایی شده بود ولی از نظر فنی، اون فیلم از زمان خودش جلوتر بود و نکات زیادی رو در عرصه‌ی فیلمسازی رعایت کرده بود که الان توی اکثر فیلم‌های کنونی مارول و دی‌سی دیده نمی‌شن. فیلم‌هایی مثل کنستانتین و جوکر از یه لحاظ‌هایی می‌تونن خوب باشن چون یه پرسپکتیو متفاوت و جدید رو از کاراکتر نشون می‌دن. مخصوصاً اگه کنستانتین ۲ دوباره بتونه توی بخش فنی، ابتکار عمل به خرج بده می‌تونه فیلم متمایزی بشه. از طرفی هم تایید شده که یه کنستانتین جدید برای سریال لیگ عدالت تاریک توی… مطالعه بیشتر »

امیررضا شکری

من آکوامن رو کمیک بوکی نمیدونم. یا شاید بهتره بگم کمیک بوکی ای بود که خودش نمیدونست داره از چه کمیکی اقتباس میکنه. الآن اورمی که آورده بودن، اورم نیو۵۲ به بعد بود ولی شخصیت پردازیش واسه قبل نیو۵۲ و فوق العاده سطحی بود. یا مثلا بلک منتاش هم همینطور. حتی جهان سازی هاش هم بین نیو۵۲ و قبلش در حال حرکت بود و بعضی جاهاش که اصلا به هیچ کدوم مربوط نبود. علاوه بر اینها تیم بازیگری ضعیفی هم داشت. حرف راجعبه کمیک بوکی بودن نبودنش خیلی میشه آورد و قاطعانه میتونم بگم که کمیک بوکی نبود. اینکه یکم… مطالعه بیشتر »

Amirv77

کسی احیانا کمیک nameless موریسون رو خونده؟تعریفش شنیدم که خیلی کار عجیب غریبیه ولی خب توضیحات خیلی زیادی نداشت برای همین گفتم اینجا بپرسم 😀

ارشیا بشیری

به قول یکی از بچه‌های اسکواد، اگه اسمی ازش ببرید کیس پناهندگی‌تون جور می‌شه. 😐😂

Amirv77

به به 🙂 جایی که راجع بهش نوشته بود اینطوری توصیف کرده بود که اگه لاوکرافت “اسید” میزد و میرفت یه کتاب مینوشت همچین چیزی از آب در میومد😂ولی بدون شوخی داستان جالبی هم داره یا صرفا موریسون رفته موریسون بازی در آورده؟ 😀 آخه من هیچجایی تعریفش دیگه نشنیدم و تعجب کردم چطور همچین چیز جنجالی ای صحبت ازش نمیشه

V

سلام و درود
چند سوال داشتم برای کمیک واچمن:
۱. تا آنجایی که میدانم از سری اصلی(آلن مور کبیر نوشته) هفت ویرایش موجود است، شما کدام یک را توصیه میکنید بخوانم؟
۲.یکسری کمیک ها بعد از سری اصلی منتشر شده که فکر نکنم آلن مور کبیر آن را نوشته باشد به‌نظر شما نیاز هست آنهارا نیز بخوانیم یا نه؟ اگر آره کدام یک ؟
۳.نظر شما نسبت اقتباس های صورت گرفته از آن چیست؟ ارزش دیدن دارد؟
۴.شما برنامه ای برای ترجمه اش دارید؟
با تشکر

V

۱. ویرایش ۲۰۱۹(همانی که گوشه صحفه اولش نوشته now on HBO series) اخریشه؟
۲.منظورم تمام کمیک هایی است که بعد از ۱۲ قسمتی که آلن مور کبیر نوشته منتشر شده.
۴.امیدوارم هر چه زود تر این اتفاق صورت بگیرد.
۵. به نظر شما برترین کمیک های تاریخ کدامه؟(کمیکی که آدم دوست داره بار ها بخواندش)

ارشیا بشیری

۱. بله همون ویرایش ۲۰۱۹ رو بگیرید.
۲. تمام کمیک‌هایی که تحت عنوان واچمن بعد از اون ۱۲ قسمت منتشر شدن برای نویسنده‌های دیگه‌ای هستن و آلن مور هیچ نوع دخالتی روی اون عناوین نداشته و بدون اجازه نوشته شدن.
۵. اختلاف نظر زیاده ولی خب در بخش‌های مختلف مثل سری بلند (سندمن: ارباب رویاها)، سری کوتاه (واچمن) و رمان گرافیکی (ماوس) از نظر ما و کارشناس‌های دیگه بهترین هستن.

آرمان صفا

من حقیقتش معنی فیلم کمیک بوکی رو هنوز متوجه نمی شم. فیلم کمیک بوکی یعنی چی دقیقا؟ ولی خب هرکسی دوست داره فلان شخصیت فیلم به ریشه‌اش، نه صد در صد، ولی تا حد قابل قبولی وفادار باشه. مثل شوالیه تاریکی که می گن کمیک بوکی نیست، ولی کسی نمی تونه بگه اون شخصیت ها بتمن و جوکر نیستن. ولی کنستانتین آمریکایی دیگه یه مورد عجیب غریب بود. الان چون چند سالیه کیانو ریوز به محبوبیت برگشته، بحث کنستانتین هم مطرح کردن، وگرنه عمرا حرف از ساخت دنباله‌ی اون فیلم زده می‌شد. لوگان هم کمیک بوکی نبود و در سایت‌های… مطالعه بیشتر »

امیررضا شکری

خوب نخوندی متنم رو. گفتم برای شخصیت آکوامن. آکوامن ۲ دوره خیلی تغییر کرد. یکی نیو۵۲ و عصر جف جانز. یکی Post Crisis و عصر پیتر دیوید. با این حساب به ۳ دوره ی کاملا متفاوت تقسیم میشه شخصیتش که شخصیت پردازی، اورجین و خیلی چیزاش فرق داره توی جهانشون (البته دوران Post Crisis تغییراتش نسبت به نیو۵۲ کمتر بود.) حالا وقتی میان یک شخصیت رو از یک دوره انتخاب میکنند، بعدش شخصیت پردازیش واسه یک دوره ی دیگه است، این دیگه از کمیک بوکی خارج میشه رسما و اون ورژنی که تولید میشه کاملا با کمیک مغایرت داره. یا… مطالعه بیشتر »

آرمان صفا

اتفاقا خوب خوندم
چون این چیزی که گفتی باز هم اقتباس از دوره های مختلف محسوب می‌شه. دلیل نیست که بگیم کمیک بوکی نیست. می‌شه یه شخصیت رو از دوره‌های مختلف گرفت و تغییرش داد. چیز خاصی نیست.
تعریف جامع تری وجود نداره. سینما یه چیز کاملا متفاوته.
بحث وفاداری به منبع یا منابع، کار یه متخصص سینماست. من توی زمینه سینما سوادی ندارم که بخوام بحثی رو مطرح کنم

Alpheus

من دوست ندارم تو بحث سینمایی ها وارد بشم ولی این چون با معنا خود فیلم کمیک بوکی هست و درمورد فیلم خاصی نیست نظر میدم که از نظرتون اصلا اصطلاح فیلم کمیک بوکی معنا داره؟ از نظر من هرچی کمتر استفاده بکنیمش بهتره. چون فیلم و کمیک بوک دو مدیوم جدا هستند. مثلا کسی نمیاد به سه گانه گادفادر بگه فیلم رمانی (یعنی اقتباس از رمان منظورم هست) تهش میگن فیلمنامه اقتباسی. تازه اونم معمولا تو بحث ها توجه خاصی از نطرم بهش نمیشه و به خود فیلمنامه توجه می کنند. ولی نمی دونم چرا باید برا اقتباس ها… مطالعه بیشتر »

آرش مرادی

دوستان عزیز، من یه توصیه‌ای بهتون میکنم اگه هنوز اطلاعات درستی درباره‌ مبحثی ندارید و دانش‌تون هم براساس استدلال‌های خودتونه و می‌خواید این استدلال‌ها از نقطه نگاه و برداشتی شخصی بیشتر جلوه کنه و معتبرتر بشه، شما موظفی که بیشتر به تحقیق و پژوهش بپردازی یا نهایتا بپرسی، یا صرفا نقل قول کنی‌‌‌ .‌.. منظورم در کل همه نویسندگان هست که در حال حاضر برای خیلی از کاربرها ممکنه الگو و یا مرجع قلمداد بشن کسب سواد از همین گام‌های کوچک حاصل می‌شه و با همین گام‌ها میشه سطح آگاهی و کیفیت رو ارتقا داد بهتره سعی بشه که اختلاف… مطالعه بیشتر »