نقد انیمیشن سوپرمن: پسر سرخ – Superman: Red Son

در دنیای دی سی مجموعه‌ای کامل از جهان‌های موازی وجود دارد که تحت نام Else Worlds شناخته می‌شوند؛ مجموعه‌ای که به‌سادگی نشان می‌دهد چگونه تغییرات کوچک در تاریخ می‌توانند تاثیرات زیادی بر داستان‌های قهرمانان نمادینی مانند بتمن، سوپرمن و واندرومن بگذارند. تعدادی از این جهان‌ها مانند سوپرمن: بریتانیایی راستین (Superman: True Brit) و سوپرمن: گلوله‌های سریع (Superman: Speeding Bullets) سوالی اساسی و یکسان را مطرح می‌کنند: چه می‌شد اگر سفینه‌ی کال-ال (Kal-El) در جایی به‌جز اسمالویل (Smallville) سقوط می‌کرد؟ اگر آخرین پسر کریپتون توسط والدینی دیگر و با فرهنگی متفاوت بزرگ می‌شد چه اتفاقی می‌افتاد؟ این سوالی بود که در سال ۲۰۰۳، عنوان سوپرمن: پسر سرخ (Superman: Red Son) پاسخ آن را به نمایش گذاشت. اکنون اقتباس آن، اثری شایسته است که راه خود را به مجموعه آثار انیمیشنیِ دی سی باز کرده است، اگرچه نقص‌هایی نیز دارد. با نقد و بررسی این انیمیشن همراه ما باشید.

واندرومن و سوپرمن در انیمیشن سوپرمن: پسر سرخ – Superman: Red Son

در جهان موازیِ پسر سرخ، سفینه‌ی کال-ال نه در کانزاس، بلکه در مزرعه‌ای اوکراینی در سال ۱۹۳۸ فرود می‌آید. به‌جای تجسم حقیقت، عدالت و راه و رسمِ آمریکایی، سوپرمن تبدیل به قوی‌ترین نماد اتحاد جماهیر شوروی می‌شود؛ مسئله‌ای که به‌طور کامل تاریخ قرن بیستم را به شیوه‌ی دیگری رقم می‌زند. در این دنیا لکس لوثر آخرین و بهترین امید دولت آمریکا برای جلوگیری از انتشار کمونیسم به‌شمار می‌رود. واندرومن، سفیری تمیسکیرایی است که شیفته‌ی دیدگاه سوپرمن برای دنیایی بهتر می‌باشد و بتمن نیز تروریستی منحرف است که می‌خواهد هر چیزی را که سوپرمن ساخته، نابود کند.

کمیک اصلی و منبع اقتباس این اثر به نویسندگی مارک میلار و طراحی دیو جانسون، انتخابی بود که خود از منابع دیگری نیز الهام گرفته است؛ اما به‌عنوان یک کمیک، دیدگاه و کشش مناسب برای یک فیلم تقریبا هفتاد دقیقه‌ای را داراست. پیشرفتِ کُند داستان، یکی از رایج‌ترین مشکلات این‌گونه پروژه‌ها می‌باشد. خیلی از انیمیشن‌ها مانند بتمن: جوک کشنده (Batman: The Killing Joke) و بتمن: گاتهام از دید چراغ‌گازی (Batman: Gotham by Gaslight) به علت کمبود محتوا مجبور به کش دادن داستان تا قبل از نقطه‌ی اوج آن شده‌اند و یا به شکل دیگری مانند مرگ سوپرمن (The Death of Superman) و دنباله‌ی آن حکمرانی سوپرمن‌ها (Reign of Supermen) سعی در نشان دادن پلات‌های بسیار زیادی در یک فیلم داشته‌اند. پسر سرخ قادر است تا داستانی منسجم را ارائه کند که می‌تواند میزان درستی از عمق شخصیت‌های کلیدی‌اش را در میان سکانس‌های اکشن اصلی نشان دهد.

مفهوم این انیمیشن قطعاً شگفت‌انگیز می‌باشد، نشان دادن جنبه‌هایی از وجود سوپرمن که تغییرناپذیر است در برابر چیزهایی که تربیتش باعث شکل‌گیری آن‌ها می‌شوند. مانند بیشتر فیلم‌های انیمیشنی دی سی، پسر سرخ به سمت مسیری تاریک‌تر منحرف می‌شود تا جایی که حتی سوپرمن و بتمن را به عنوان قاتل به تصویر می‌کشد. این انتخاب، روشی ریسکی برای نقل داستانی است که در این زمینه‌ی خاص جواب می‌دهد. جایی که کمیکی مانند بی‌عدالتی: خدایان در میان ما (Injustice: Gods among us) هیچ‌گاه به‌طور کامل موفق نشده است به نمایش چهره‌ی سوپرمنی بپردازد که از انجام قتل خوشحال است. پسر سرخ از این پلات به نفع خودش استفاده می‌کند. تمامِ بخش مرتبط با سوپرمن درون فیلم حول محور این سوال پیش می‌رود که چطور هدف، وسیله را توجیه می‌کند. سوپرمن با واقعیت‌های تلخِ پنهان در پشت چهره‌ی جمع‌گراییِ ایده‌آلِ شوروی مواجه می‌شود و در میان ایده‌ی تبدیل آرمان‌شهر خود به واقعیت فرو می‌رود. چه تعداد مرگ برای ساخت این آرمان‌شهر قابل توجیه است؟ آیا جهانی بدون آزادی اراده و فضایی برای مخالفت واقعاً جهان بهتری‌ست؟

سوپرمن، نماد قدرت شوروی در انیمیشن سوپرمن: پسر سرخ – Superman: Red Son

سوپرمن: پسر سرخ، فیلمی ابرقهرمانی است که درگیر خیر یا شر نشان دادن هیچ کدام از طرفین نمی‌شود. دیدگاه انیمیشن در این امر، تازگی داشت. سوپرمن ممکن است که شخصیت اصلی داستان (پروتاگونیست) باشد اما لزوماً قهرمان آن نیست. همان‌طور که معرفی لکس لوثر به‌عنوان ویلن داستان، در واقع پایین آوردن شخصیت او محسوب می‌شود. لکس هنوز همان تکبر همیشگی و بی‌اعتنایی‌اش نسبت به کسانی که پایین‌تر از خود می‌بیند را دارد، اما همچنین او به‌عنوان مردی به‌تصویر کشیده می‌شود که تلاش می‌کند کشورش را از چیزی که وجود آن را تهدید می‌کند مصون نگه دارد. این یکی از لذت‌بخش‌ترین نقش‌هایی است که لکس لوثر در طول مدت‌ها در آثار دی سی داشته است.

فیلم از پرداختن به استعاره‌هایی که عموماً برای بیان مفهوم شرق علیه غرب استفاده می‌شود، دوری می‌کند و حتی درباره‌ی خطرات بیگانه‌هراسی از هر دو جانب نیز حرف‌هایی برای گفتن دارد. واندرومن شاید تنها شخصیت این داستان باشد که جلوه‌ای قهرمانانه دارد، او آرمان‌های سوپرمن را می‌پذیرد، اما در نهایت از وحشی‌گری دنیای انسان‌ها سرخورده می‌شود.

اگرچه پسر سرخ توانسته است نسبت به اکثر انیمیشن‌های دی سی بهتر گام بردارد، اما چند کاراکتر هستند که در طول داستان دچار کم‌توجهی می‌شوند. به‌عنوان مثال، بهتر بود به رابطه‌ی میان سوپرمن و لوییز لین بیشتر پرداخته می‌شد، در حالی که آن دو فقط در یک سکانس مهم با هم حضور می‌یابند. بتمن نیز می‌توانست در راستای رشد شخصیت‌های فرعی داستان، تا رسیدن به نقطه‌ی اوج رویارویی‌اش با سوپرمن، توسعه یابد؛ اما اگر عادلانه نگاه کنیم متوجه می‌شویم که فیلم موضوعات بسیاری زیادی را برای پوشش دادن در این ۷۰ دقیقه‌ی ناقابل دارد و خود کمیک مرجع نیز با چنین مشکلات مشابه‌ای دست به گریبان بوده است.

بتمن علیه سوپرمن در انیمیشن سوپرمن: پسر سرخ – Superman: Red Son

پسر سرخ یک بازگوییِ وفادار به منبعش است که ساختار مشابه‌ای را در پیش می‌گیرد و به‌ندرت در جاهای مختلف داستان، المان‌های مشخص را ساده‌سازی می‌کند. حتی گاهی می‌تواند از کمیک پیشی بگیرد، مخصوصاً وقتی که به شخصیت‌پردازی واندرومن می‌رسیم. البته پایان داستان به‌طور کامل شکست می‌خورد. بخش پایانی بسیار ناگهانی اتفاق می‌افتد و بیش از حد ساده است، ضمناً آن چشم‌اندازی که در نمایش تفاوت‌های ظریفِ مابین موضوعات مورد مناقشه داشت را از دست می‌دهد. این موضوع هنگامی ناامیدکننده‌تر می‌شود که می‌بینیم نقطه‌ی درخشش کمیک در پایان آن است؛ جایی که میلار و جانسون قدرت پایدار سوپرمن را جشن می‌گیرند. به‌ هر حال، چه کمیک را خوانده و چه نخوانده باشید، پایان این انیمیشن، بیشتر پایانی محافظه‌کارانه و ناامیدکننده است تا پایانی که بتواند اسطوره‌شناسی سوپرمن را تحت تاثیر قرار دهد.

از نظر بصری، پسر سرخ به همان شیوه‌ای ساخته شد که اکثر آثار انیمیشنی این سبک ساخته شده‌اند. پسر سرخ حق مطلب را ادا می‌کند اما به سختی می‌توان گفت که از این بخش سربلند بیرون آمده است زیرا آن شکوهمندی و جسارت هنر جانسون را ندارد. با توجه به مراحل تولید، این شرم‌آور است که فیلم حتی نمی‌تواند نمای بصری‌ای را انتخاب کند که حداقل کمی بیشتر از آثار کلاسیک استودیو فلایشر (Fleischer Studios) الهام گرفته باشد؛ چون در بسیاری از صحنه‌ها، پسر سرخ به‌ندرت به فیلمی که در دوران گذشته اتفاق افتاده شباهت دارد.

با این حال، صداپیشگی سریال تقریباً بی‌نقص است. پسر سرخ به‌طور عاقلانه‌ای از تلاش بیهوده برای نوسازی کاراکترهایش سر باز می‌زند و به‌جای آن به صداپیشگان کهنه‌کار دی سی مانند جیسون آیزاکس (سوپرمن)، دیدریک بیدر (لکس لوثر)، ونسا مارشال (واندرومن) و راجر کریگ اسمیت (بتمن) تکیه می‌کند. آیزاکس به دلیل بازی در فیلم‌های هتل بمبئی (Hotel Mumbai) و مرگ استالین (The Death of Stalin)، تجربه‌ی کافی برای بازی در نقش یک کاراکتر روسی را دارد و از این موقعیت به‌خوبی استفاده می‌کند. او قادر است تا در این نسخه از سوپرمن نیز انسانیت و خودتردیدی او را حتی با داشتن لهجه‌ی نسبتاً غلیظش انتقال دهد. با وجود تمام مشکلات، پسر سرخ فهمِ بینندگان و همذات‌پنداری آنان با این سوپرمنِ نه‌چندان بی‌نقص را در اولویت قرار می‌دهد.

به چالش کشیده شدن سوپرمن در انیمیشن Superman: Red Son

سوپرمن: پسر سرخ یکی از قوی‌ترین داستان‌های مستقل در میان آثار انیمیشنی دی سی در چند سال اخیر است. مرجع داستان برای چنین ساخته‌ای، بسیار مناسب است و فرصتی کمیاب را در اختیار ما می‌گذارد تا بتوانیم مرد پولادینی که دارای کشمکش‌های اخلاقی است و لکس لوثری که کمتر جنبه‌ی ویلن دارد را ببینیم. مایه‌ی تاسف است که مشکل جدی پایان‌بندی و عدم تاثیرگذاری آن در کنار استایل انیمیشنی نامطلوب، باد را از بادبان‌های این انیمیشن می‌رباید چرا که «پسر سرخ» پتانسیل تبدیل شدن به یکی از برترین آثار انیمیشنی دی سی را دارا بود. در هر صورت، این اثر هنوز هم برای آن دسته از طرفداران سوپرمن که خواهان دیدن جنبه‌های متفاوتی از این کاراکتر و تجربه‌ی دیدگاهی خاص از جهان دی سی هستند، ارزش دیدن را دارد.

۷
یک اقتباس خوب

Superman: Red Son

جدیدترین انیمیشن مستقل دی سی بر اساس یکی از رمان‌های گرافیکی بنیادین سوپرمن ساخته شده است، اما پسر سرخ با مفهومِ سرافرازی، اندکی فاصله دارد.

  • IGN ۷
منبع IGN.com
11 دیدگاه
Inline Feedbacks
View all comments
آرمان صفا

به نظر من بزرگترین عیبش همون پایان نسبتا ساده ش بود.
در کل انیمیشن قشنگی بود.
اون صحنه مبارزه بتمن و سوپرمن هم عالی بود. کلا سوپرمن کتک خورش عالیه 🙂
ممنون از آقای بیرانوند
پ ن :عکس هایی از انیمیشن بعدی دی سی منتشر شده که با دیدنش خوشحال شدم. طراحی ها به انیمیشن های کلاسیک دی سی نزدیک تر شده بود.

Alireza

آن عکس ها فاجعه بودند 😶😶(البته این نظرم تقریبا سلیقه‌ای هست ) آن موقع که دنیا انیمیشنی دی‌سی شروع شد تا همین آپوکالیپس آخریه همیشه یکی از ایرادهای انیمیشن هاشون طراحی خشک و قیافه‌ها شبیه هم شخصیت‌ها بود حالا بجای پیشرفت تو دنیا جدیدی که می‌خوان بسازن طراحی جدید همان دو ویژگی بالا رو داره به علاوه طراحی قدیمی گونه بودنش که قطعا اکثر طرفدارها خوششون نمیاد .. اصلا وارنر باید یه تنوعی میداد دنیا جدید دیسی رو با انیمیشن‌ها سه بعدی میساخت..

امیررضا شکری

همونطور که گفتید سلیقه ایه ولی منم خیلی خوشم اومد. همون نوستالژی که داره خیلی خوبه. ضمن اینکه یک تنوعی هم شد. اکثر هوادار ها هم راضی اند فقط کافیه یک سرچ بدید. اون قضیه ی سه بعدی هم منتفیه. چون اگر بخوان سه بعدی بسازن خیلی خرج بد میداره و سودشون خیلی کم میشه و از طرفی باید خیلی دقیق و خوب هم ساخته بشه تا یک چیزی مثل سریال انیمیشنی گرین لنترن از آب در نیاد.

Alireza

والله چی بگم شاید من انتظارم خیلی زیاد بود 🙄.در مورد سه بعدی خب قبول دارم خرج واقعا خیلی خیلی بیشتره اما در مورد سودش نمیشه قطعی نظر گفت چون اگه کیفیت واقعا خوب باشه می‌تونه تو سینماها هم اکران بشه (و فروش خوبی کنه)در واقع دو چیز مهم میخواد یکی کیفیتش(طراحی، اکشن و …) خوب باشه یکی هم داستانش واقعا خوب باشه اما خب قطعا سران وارنر همچین ریسکی نمی‌کنند..خلاصه تمام حرفم اینکه نمیشه اما اگه بشه چی میشه!!

Alireza

و همینکه آن سریال گرین لنترن چند صحنه اشو دیدم منظورم اصلا یک همچین چیزی نیستش اصلاها😶 اگه قرار بود اینطوری ساخته بشه من با طراحی انیمیشن پنجاه سال پیش راضیترم..در واقع بهترین مثالی که میتونم بزنم از تصورم کیفیت و نوع انیمیشن سازی هست که تو قسمت اول انیمیشن عشق و مرگ ربات‌ها استفاده شده که همه چیز از لحاظ کیفی در سطح بالایی قرار داشت (اما داستانش هیچی بگذریم)که آره نشدنیه یجورایی آنطوری انیمیشن‌های دی‌سی رو بسازن کیفیتش با پوسترها انیمیشن‌های نیو ۵۲ برابری می‌کنه…

آرمان صفا

عکس ها نسبت به تریلری که دیشب دیدمغلط انداز بودند. فکر میکردم قراره کاستوم ها و طراحی ها به حالت کلاسیک برگرده ولی تریلر رو که دیدم یه خورده سادگی بیش از حدش توی ذوقم زد. البته این فاجعه ای هم که شما می گی نبود.
امیدوارم داستان خوبی رو روایت کنه.

A.R

انیمیشن نسبتا خوبی بود نسبت به منبع خودش یک جاها پیشرفت کرد و یک جاها نسبت به اون ضعف داشت مثلا شخصیت پردازی سوپرمن بهتر از نسخه کمیک بود ولی پایان کمیک با اینکه ضعف داشت ولی از انیمیشن بهتر بود در کل این انیمیشن کم ایراد از نظر شخصیت پردازی و حفره های داستانی نداشت و پر اشتباه بود ولی در مجموع انیمیشن بدی نیست و ارزش دیدن داره.

امیررضا شکری

درمورد انیمیشن باید بگم انیمیشن خوبی بود. داستان رو به خوبی روایت کرد. با بعضی جاهاش خیلی حال کردم و بعضی جاهاشم به دلم ننشست . مثل اون قضیه ی گرین لنترن ها. ولی در کل باید بگم خوب بود. از آقای بیرانوند هم بابت این نقد ممنونم. #A.R شما هم خیلی سخت میگیری 😀 والا من اول از همه سعی میکنم از یک اثر لذت ببرم و بعدش برم سراغ بررسی نقاط قوت و ضعف. من حتی از مرد پولادین !! هم تا جایی که میشد لذت بردم و بعدش نشستم تا میشد پیش دوستام ازش بد گفتم… در… مطالعه بیشتر »

A.R

من خودم معمولا برای بار اول سعی می کنم به اثر زیاد گیر ندم و صرفا ازش لذت ببرم و بار دوم به نقدش بپردازم مگه اینکه یک سری استاندارد های ابتدایی رعایت نکنه و اون موقع ممکنه کلا بیخیال دیدنش بشم و ادامش ندم مثل همین فیلم کاپیتان مارول یا ایرون من دو که برای شعور مخاطب ارزش قائل نیست. این انیمیشن هم برای من در حد یکبار دیدن هست و آنچنان تاپ نیست اینکه شما میبینی من کمی سخت میگیرم به خاطر همون علاقه ام به این شخصیت هاست. وگرنه من اگه به چیزی علاقه نداشته باشم اصلا… مطالعه بیشتر »

Daredevil

سلام انیمیشن رو دیدم خیلی خوب بود کاملا با نقدتون موافقم عالی بود

Alireza

آقا کیان خسته نباشید، این نقد منصفانه بود نمره ۷رو اکثر کسانی که دیدن مثله خودم قبول داریم😉این انیمیشن دو چیزش خیلی خوب بود یکی روسی حرف زدن بتمن یکی دیگه اش هم موسیقی تیزر انیمیشن که واقعاً به زمان آن دوران میومد و عالی بود . بقیه گفتنی‌ها رو هم دوستان گفتن ..