نقد فصل دوم سریال جسیکا جونز – Jessica Jones

سال ۲۰۱۵ بود که فصل اول سریال جسیکا جونز از روی شخصیتی به همین نام در کمیک های مارول ساخته شد که به دلیل سبک متفاوت خود و فضای دارک و جذابش توانست توجه مخاطبان فراوانی را به خود جلب کند؛ اکنون با نقد فصل دوم این سریال (البته با کمی تاخیر) همراه سایت کمیک اسکواد باشید!

هشدار: این نقد حاوی اسپویلر های جزئی می باشد.

بدون شک مهم ترین بخش مورد توجه مخاطبان در فصل اول، شخصیت پردازی بی نظیر جسیکا جونز به عنوان زنی با مشکلات اجتماعی فراوان و البته گذشته ای سخت و دردناک بود؛ به جرات می توان گفت این موضوع همچنان هم در صدر فهرست بهترین موارد فصل دوم این سریال قرار دارد. در واقع فصل دوم سریال جسیکا جونز بر روی شخصیت جسیکا تمرکز بیشتری می کند؛ مساله ای که باعث می شود شخصیت او بیش از پیش قابل همذات پنداری شود. علاوه بر این، تصمیم نویسندگان بر روی شخصیت اصلی خود در طول داستان، باعث می شود که نگرانی هایی که پیش از پخش این فصل مبنی بر تغییر فضا و لحن آن وجود داشت از بین برود و حقیقتاً باید اذعان داشت که مخاطب به هیچ وجه خود را در فضایی بیگانه نسبت به فصل اول این سریال حس نخواهد کرد.

داستان فصل دوم سریال جسیکا جونز، هر چند پیشرویِ آهسته تری نسبت به فصل اول این سریال دارد اما در عوض معمای بزرگ تری را طرح می کند. البته باید معترف بود که پاسخ آن به مذاق همه خوش نخواهد آمد. در واقع، فصل دوم سریال جسیکا جونز در پیشروی داستانک ها در ابتدای فصل و قسمت های اولیه بسیار عالی عمل می کند؛ داستانک هایی مانند تکامل شخصیت پردازی مالکوم، تداخل زندگی شخصی تریش واکر دوست صمیمی جسیکا جونز با زندگی پر ماجرای او و البته اضافه شدن شخصیت هایی مثل گریفین و حضور سازمانی پنهانی که در به وجود آمدن فراانسان ها نقش دارد، همه و همه در کنار هم، پیوستگی مناسبی دارند و مخاطب را برای پاسخِ این داستانک ها مشتاق می کنند. اما این اشتیاق تقریباً در هیچ یک از داستانک های فیلم به نتیجه خوبی منجر نمی شوند، به جز داستانک اصلی که حول محور شخصیت جسیکا جونز می گردد و جستجوی او را برای یافتن پاسخ سوال هایش در مورد گذشته‌ به نمایش می گذارد. در واقع این سریال در به پایان رساندن داستانک ها بسیار ضعیف عمل می کند و حتی بعضی از آنها مانند نامزدی تریش و گریفین و پایان رابطه‌ی آن ها عملاً در نیمه‌ی راه، رها می شود.

این مساله باعث می شود تا یکی از اصلی ترین نکات مثبت فصل اول که شخصیت پردازی خوبِ شخصیت های کمکی بود از سریال حذف شود؛ موضوعی که در ادامه موجب تنزل شخصیتیِ کاراکتر های کمکی اصلی سریال مانند تریش واکر می شود و سوال مخاطبان در مورد چگونگی تغییر ناگهانی شخصیت پردازی او بی پاسخ می ماند.

ایراد دیگری که بر فصل دوم این سریال وارد است شخصیت خبیث آن است. تقریباً تمام مخاطبینِ سریال های کمیک بوکی به این مساله اذعان دارند که تاکنون بهترین شخصیت خبیثی که در سریال های کمیک بوکی حضور یافته است، ویلن فصل اول سریال جسیکا جونز یعنی کیلگریو است. شخصیت خبیثی بی نظیر و سمپاتیک با نقش آفرینی خارق العاده‌ی “دیوید تَنِنت” که با همان ۱۳ قسمت حضور در سریال، توانست توجه بسیاری از منتقدین را به خود جلب کند و البته که نقش بسیار پر رنگی در موفقیت فصل اول سریال جسیکا جونز داشت. اما حالا در فصل دوم این سریال و با حذف شخصیت خبیثی همچون کیلگریو، جای خالیِ یک شخصیت خبیث مناسب به شدت احساس می شود؛ احساس نیازی که البته با پاسخی بسیار ناامید کننده همراه می شود. آن پاسخ این است: فصل دوم سریال جسیکا جونز عملاً شخصیت خبیثی ندارد. هر چند می توان گفت این مساله باعث می شود تا کریستین ریتر بتواند بهتر در نقشش بدرخشد و این موضوع که مناسب ترین بازیگر برای این نقش است را به بهترین شکل ممکن اثبات کند، اما از سوی دیگر، عدم وجود یک شخصیت خبیث مناسب در کنار عدم شخصیت پردازی مناسب شخصیت های کمکی در قسمت های پایانی دست به دست هم می دهند و باعث می شوند تا داستانِ سریال بسیار قابل پیش بینی و البته کسل کننده شود.

حتی با وجود این موارد، می توان قسمت ۱۱ را با حضور افتخاری “دیوید تَنِنت” از این قاعده مستثنی دانست؛ قسمتی که بدون شک، عنوانِ بهترینِ قسمتِ فصل دومِ سریالِ جسیکا جونز را از آن خود می کند. با این حال، یک قسمت نمی تواند جلوی به نفس نفس افتادنِ سریال در قسمت های پایانی و به سر انجام رسیدن داستان اصلی را بگیرد و باید به این موضوع اعتراف کرد که فصل دوم سریال جسیکا جونز نسبت به فصل اول آن افت قابل توجهی داشته است.

البته هرگز نباید از این موضوع غافل شد که این سریال هرگز از رسیدن به هدف اصلی خود باز نمی ماند؛ یعنی به تصویر کشیدن مشکلات اجتماعی و مشقت های دنیای زنان و افراد پایین دست جامعه که با بودن در جامعه‌ی مدرن و امروزی ما برای زندگی کردن تقلا می کنند. این سریال در نشان دادن چنین موارد سیاسی-اجتماعی به خوبی حسن مطلب را ادا کرده است.

بسیاری از اتفاقات روی داده در فصل دوم سریال جسیکا جونز، درست همانند فصل نخست این سریال استعاره های ظریفی از مشکلات اجتماعی و فرهنگی موجود در جامعه امروز هستند و با قطع یقین می توان این سریال را یکی از بهترین سریال ها در بخش رساندن محتوا و پیام های اجتماعی نامید.

به طور کلی می توان گفت که فصل دوم سریال جسیکا جونز با وجود تمام افت هایی که نسبت به فصل اول داشته، هنوز هم می تواند روایتی جذاب و دوست داشتنی باشد؛ روایت یک کارآگاه بی پروا که به دنبال گذشته خود می گردد.

6.9
معمولی با محتوایی تعاملی

Marvel's Jessica Jones - Season 2

  • ComicSquad 6.8
  • RottenTomatoes 7
برای ثبت دیدگاه وارد شوید
  اشتراک  
جدید ها قدیمی ها
پیگیری
amir batman
amir batman

به به! باز هم نقد های عالیه کمیک اسکواد و اقای اویسی. خب من خیلی برای خودم متاسف بودم که  وقت نکرده بودم فصل دوم رو ببینم. ولی وقتی که نقد و خوندم زیاد شوقی هم برای این فصل پیدا نکردم. چونکه خبیث خوبی در این داستان وجود نداره با چیزی که من فهمیدم. خب به هر حال ممنون از شما برای نقد این فصل. ولی هرطور شده میخوام فصلو ببینم. تنها بدیی که این سریال های نتفلیکس داره اینه که اسرار داره که باید ۱۳ قسمتی باشه هر فصلش. البته مدافعان ۸ قسمتی بود که اونم زیاد تعریفی نداشت.… مطالعه بیشتر »

محمد مسیح نیا

ممنون بابت نقد حرفه ایت وحید جان! فصل دوم سریال جسیکا جونز واقعا نسبت به فصل اول کاستی هایی داشت ولی ایده های جدیدی رو به همراه داشت که بیننده رو در برخی از سکانس ها میخکوب میکرد! اینکه در آخر سریال چه اتفاقی میوفته خیلی روی روابط و شخصیت های فصل بعدی تاثیر میذاره و این خودش ممکنه باعث یه داستان بینظیر با چالش های جدیدی باشه. به نوعی شاید این فصل داره خودش رو فدای فصل سوم میکنه تا با داستانی بهتر و پیچش های جذاب بیشتری بیننده رو سرگرم کنه! منم مثل دوست عزیزمون جناب Amir Batman… مطالعه بیشتر »

مهدی سید رضایی

متاسفانه این چند روزه خیلی سَرَم شلوغ شده و چندان وقتِ آزادی ندارم و متاسفانه نتونستم فصل دوم این سریال رو ببینم و سعی میکنم بزودی هم این سریال هم کُلی سریالِ دیگهٔ نتفلیکس/مارول که نتونستم ببینم رو ببینم. اما نقد رو خوندم و واقعاً ازش لذت بردم… نقدِ خوبی بود آقای اویسی، نمیدونستم که تو زمینهٔ نقد هم سررشته دارید اما نقدتون خیلی خوب بود… فقط یه ایراد داشت که اونم این بود که میتونستید به مواردِ جزئی تری هم، مثل موزیک متن و بازیِ بقیهٔ بازیگران اشاره کنید. اما همونطور که گفتم نقدتون خیلی خوب بود و انشاالله… مطالعه بیشتر »

Captain Steve Lover
Captain Steve Lover

با تشکر از نقد آقای اویسی خب من هنوز فصل دوم رو ندیدم ولی اون شاهکاری که توی فصل اول دیدیم تقریبا مطمن بودم فصل دوم در اون حد نمیشه؛ کلا بین سریال های مارول/نتفلیکس فقط لوک کیج فصل دومش پربار تر و با کیفیت تر از فصل قبل بوده و خب این یک موضوع کاملا منطقی هست…چه برای فیلم و چه سریال خیلی سخته که به اوریجینال برسن؛توی چند سال اخیر هم لوک کیج و انت من تنها سریال و فیلمی بودن که فصل دوم و قسمت دومشون بهتر از اوریجینال ظاهر شده من هم مثل همه ی دوستان… مطالعه بیشتر »

علی زراعت

من همون اول هم می دونستم این تریش وار آدم اشغالی هست مادر جسیکا واقعا هوش زیادی داشت تو اولین نگاه فهمید این چه آدم مزخرفی هست معلومه یه قدرت های نینجا مانندی گرفته. مادرش واقعا شبیه جسیکا بود و وقتی با هم بودن خیلی حال می داد. دلم هم برا اون دکتر سوخت این همه سال تحقیق کرد آخرش هیچی نشد خیلی حرفه این همه تحقیق و آزمایش بکنی و آخرش این طور بشه.

E.N
E.N

با سلام و عرض خسته نباشید بابت نقد خوبتون البته میدونم برای نظر دادن دیر شده ولی باخودم گفتم ماهی رو هر وقت از آب بگیری تازه است،سریال جسیکا جونز واقعا در فصل دوم افت شدیدی کرد نسبت به فصل اول،نمیدونم این چه مرضیه که همه سریالای مارول به جز ماموران شیلد و لژیون دارن که در فصل دوم به شدت افت میکنن البته آیرون فیست پیشرفت قابل توجهی کرد در فصل دوم اما متاسفانه فصل اولش به معنای واقعی کلمه آشغال بود و حتی اینقدر هم که پیشرفت کرد بازهم کافی نبود و فصل دوم یک فصل متوسط بود،واقعا… مطالعه بیشتر »